เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 164 ความสงสารต่อศัตรู
ทว่ามากิเพียงแค่แสยะยิ้มเย็นชาให้พวกเรา “คันคุโร่ เทมาริ ไป!”
ทั้งชิโนะและซาสึเกะต่างไม่รู้ว่ากาอาระจะกลายสภาพเป็นเช่นไร หากเขาปล่อยชูคาคุออกมา ละแวกนี้คงกลายเป็นสนามรบของเขาเพียงคนเดียว
คนของหมู่บ้านซึนะงาคุเระย่อมรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี พวกเขาจึงไม่คิดจะอยู่พัวพันกับพวกเราแต่แรก
“ซาสึเกะ ชิโนะ ตามพวกเขาไป!”
ซาสึเกะกับชิโนะรีบไล่ตามเทมาริและคันคุโร่ไปทันที แม้ว่าในบรรดาพวกเขาทั้งสี่คน ฉันไม่อยากให้ใครต้องเป็นอะไรไปเลยสักคนเดียว แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่อาจมัวคิดถึงเรื่องอื่นได้อีก
ชิรานุอิ เก็นมะดูเหมือนจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ สีหน้าพลันปรากฏแววตระหนกและสงสัย “หรือว่า... เจ้านี่คือ?! ถ้าเขาเป็นร่างสถิตสัตว์หางของหมู่บ้านซึนะงาคุเระล่ะก็ จะปล่อยให้เขาคลุ้มคลั่งที่นี่เด็ดขาดไม่ได้!!”
ในสนามสอบยังมีผู้คนอีกมากที่ติดอยู่ในวิชาลวงตาจนหมดสตินอนอยู่บนพื้น ไม่อาจอพยพหรือเคลื่อนย้ายได้ทัน หากกาอาระคลั่งขึ้นมา ไม่รู้เลยว่าจะล้มตายกันอย่างน่าอนาถเพียงใด
ฉันรีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน “รุ่นพี่ชิรานุอิ รบกวนคุณตามไปทางซาสึเกะกับชิโนะทีค่ะ สองคนนั้นไม่มีทางแบ่งกำลังไปรับมือกับโจนินอย่างคุณมากิคนนั้นได้ ในขณะที่ต้องรับมือกับคันคุโร่คุงและเทมาริไปด้วยหรอก”