เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 162 เพื่อตำแหน่งโฮคาเงะ
หากการที่คน ๆ หนึ่งจะได้เป็นโฮคาเงะเป็นเรื่องที่โชคชะตากำหนดไว้แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อุจิวะ ซาสึเกะ ก็ต้องได้เป็นโฮคาเงะอย่างแน่นอนงั้นหรือ?
ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ โลกคงถึงกาลอวสานแล้ว!
แม้ฉันจะรู้ดีว่าเนจิไม่ได้จงใจพุ่งเป้ามาที่ฉัน และไม่ได้ตั้งใจปฏิเสธความพยายามทั้งหมดที่ฉันทำมา ตลอดจนความพยายามของพวกท่านชิกามารุ โอโรจิมารุ ท่านอิโนะ ท่านคันคุโร่ ท่านยามาโตะ... แต่พอได้ยินคนพูดจาบั่นทอนกำลังใจแบบนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น
แน่นอนว่าฉันคงไม่สงสัยหรอกว่าความพยายามของพวกเราไร้ความหมายจริง ๆ หรือไม่เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของเนจิ ฉันแค่รู้สึกโมโหคนที่พูดจาแบบนี้ออกมามากจริง ๆ
“มีเพียงโชคชะตาเดียวเท่านั้น... ที่ทุกคนล้วนเหมือนกัน นั่นก็คือความตาย”
แต่ว่า ความตายมันก็มีความแตกต่างกันอยู่นี่นา
ฉันเกาะราวระเบียง ขมวดคิ้วมองดูพวกเขาพลางคิดในใจ: ความตายก็แบ่งออกเป็น... การตายไปอย่างเงียบงันไร้ชื่อเสียง และการตายอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ
ทั้งยังแบ่งเป็นการตายท่ามกลางวงล้อมของญาติสนิทมิตรสหาย และการตายอย่างโดดเดี่ยว คับแค้นใจ เปี่ยมไปด้วยความเสียดาย