เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 156 ของขวัญที่น่าสนใจ
“ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่งทุกอย่างงั้นเหรอ... ถ้าหากคิดตามตรรกะของซาสึเกะ ฉันไม่ได้แข็งแกร่งเท่าซาสึเกะ ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะยืนอยู่เคียงข้างนาย ถ้าฉันไม่สามารถแข็งแกร่งกว่าใคร ๆ ได้ ฉันก็ถือเป็นคนอ่อนแอ ฉันก็ไม่มีค่าพอที่จะได้รับความสำคัญและความรัก แถมยังจะถูกคนอื่นทอดทิ้งอย่างนั้นเหรอ?”
ซาสึเกะชะงักไป “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่พูดถึงตัวเอง”
“คนบ้า” ฉันถลึงตาใส่ซาสึเกะด้วยความโมโห แต่สิ่งที่ทำให้ฉันโมโหตัวเองยิ่งกว่าก็คือ ทั้งที่รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เข้าใจชัดเจนได้อย่างไร “นายนั่นแหละคนบ้า! เป็นคนบ้าที่บื้อยิ่งกว่านารูโตะเสียอีก! คุณค่าของคนเราไม่ได้ตัดสินกันด้วยความแข็งแกร่งหรืออ่อนแอสักหน่อย!”
ซาสึเกะก้มหน้าลงฟังเงียบ ๆ คนที่ถูกเรียกว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็กอย่างเขา คงไม่เคยถูกใครด่าว่า “คนบ้า” ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้งขนาดนี้มาก่อน
ทว่าเขาไม่ได้โต้เถียงเลยสักนิด ลำคอขาวผ่องเพรียวบางโผล่พ้นออกมาจากคอเสื้อตัวหลวม ท่าทางที่ถูกฉันด่าแล้วไม่ยอมเถียงตอบนั้น ทั้งว่าง่ายและดูน่าสงสาร เมื่อมองดูรอยฟันที่ฉันเพิ่งกัดไว้บนคอของเขา ฉันก็พลันไม่อาจโกรธต่อได้อีก
“เฮ้อ... ช่างเถอะ”
แต่ซาสึเกะกลับเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง เขาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นอย่างกะทันหัน
ยามที่เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ในแววตามีความตื่นตระหนกแฝงอยู่จนไม่อาจซ่อนมิด