เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 147 โทรจิต
วิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้ใครสักคนลดความระแวงลง ก็คือการทำให้เขาคิดว่าเขารู้ความลับของคุณ และทำให้เขาคิดว่าเขาเข้าใจคุณเป็นอย่างดี
แต่คุณจะต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เกี่ยวกับเรื่องนั้น
ในยามที่คุณไม่รู้ว่าความลับของตัวเองเปิดเผยออกไปแล้ว นั่นแหละถึงจะดูเหมือนเหยื่อที่จะตกลงสู่กับดักทันทีที่อีกฝ่ายเริ่มออกล่ามากที่สุด
ในหนังสือบอกไว้ว่า นักล่าที่เก่งกาจที่สุด มักจะปรากฏตัวในรูปแบบของเหยื่อเสมอ
ในตอนที่ฉันกับกาอาระออกจากโลกแห่งความทรงจำมาพร้อมกัน ฉันก็ทนไม่ไหวจนทรุดเข่าลงกับพื้นทันที
แม้ว่าฉันจะต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยสักนิดที่กาอาระดูความทรงจำของฉัน แต่นี่ก็ไม่ใช่การจงใจแสร้งทำเป็นอ่อนแอ
นี่คือครั้งที่ฉันใช้พลังนี้แล้วสูญเสียเรี่ยวแรงไปมากที่สุด
ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นฉันที่เฝ้าดูความทรงจำของคนอื่น ทว่าครั้งนี้ฉันกลับต้องคัดสรรและจำลองความทรงจำตลอดหกปีเต็มขึ้นมาด้วยตัวเอง