0134

⬢⬢⬢

ตอนที่ 134 ถ้อยคำที่ไร้เสียง

นารูโตะเดินมาส่งฉันถึงหน้าประตูสถานสงเคราะห์เด็ก เขาปล่อยมือฉันอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ “เมื่อไหร่เฉาหลู่ถึงจะได้มาอยู่ด้วยกันกับฉันนะ……? ทั้ง ๆ ที่พวกเราต่างก็อยากอยู่ด้วยกันแท้ ๆ แต่เฉาหลู่กลับยังต้องอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กอีก……”

“อืม” พอเขาพูดขึ้นมาแบบนี้ ฉันเองก็เริ่มคิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน “บางทีถ้าได้เป็นนินจาระดับจูนินแล้วคงจะได้ล่ะมั้ง? จูนินก็เทียบเท่าระดับหัวหน้าหน่วยย่อยแล้ว ถ้าออกไปทำภารกิจแล้วสามารถดูแลตัวเองได้ ก็น่าจะออกจากสถานสงเคราะห์เด็กไปใช้ชีวิตคนเดียวได้แล้วล่ะ”

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้เป็นจูนินล่ะ?”

“แค่สอบผ่านการสอบจูนินก็พอแล้ว แต่ว่าการสอบจูนินมันยากมากเลยนะ ได้ยินว่ามีหลายคนที่สอบมาทั้งชีวิตแต่ก็ยังเป็นได้แค่นินจาระดับเกะนินอยู่เลย”

“ฉันกับเฉาหลู่ไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่นอน เพราะเป้าหมายของพวกเราคือโฮคาเงะยังไงล่ะ!”

ฉันอดขำกับท่าทางของเขาไม่ได้ “ใช่แล้ว พวกเราต้องผ่านได้อย่างแน่นอน!”