กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 233 คราวนี้ คือการลาจากจริง ๆ
จี้สวินหันกลับไป เห็นลูเซียนยืนอยู่ข้างหลังเธอในระยะห้าถึงหกก้าว
สองมือล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ไหล่ผ่อนคลาย สูทสีแดงเต็มไปด้วยฝุ่นและรอยขีดข่วน ปลายแขนเสื้อฉีกขาดไปรอยหนึ่ง ผมสั้นยุ่งเหยิงจนดูไม่ได้
แต่บนใบหน้าของเขายังคงเป็นรอยยิ้มน่าโดนซัดแบบนั้น… เขาไม่ได้เดินไปข้างหน้า
จี้สวินมองดูเขา แววตามีความสงสัย
ลูเซียนเอียงคอเล็กน้อย ยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนั้น เหมือนกันเปี๊ยบกับตอนที่เขายืนอยู่ตรงริมหน้าผาแล้วพูดว่า “บ๊ายบายนะเถ้าแก่”!
“ผมส่งคุณแค่นี้พอนะ” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบามาก เหมือนกับทุกครั้งหลังเลิกงานที่คุยกับผู้ชมหน้ากล้องไลฟ์สด หางเสียงยกสูง ลากยาวทีเดียว
“คราวหน้า เลี้ยงแกะย่างทั้งตัวคุณนะ” เขาโบกมือ เหมือนกำลังไล่คน “จริง ๆ ผมปกติไม่หลอกใคร”
คอมเมนต์ลอยในเวลานี้คลั่งไปแล้ว