กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 196 ฉันคือกำแพงเมืองจีน ตัวฉันอยู่ ด่านยังอยู่
ในห้องเงียบสงบลงกะทันหัน ด้านนอกหน้าต่างมีเสียงนกร้อง ใสกังวาน ราวกับทะลุผ่านข้ามมาจากที่ไกลแสนไกล
ลมพัดกรูเข้ามาจากทางหน้าต่าง พัดเอามู่ลี่หญ้าบนผนังดินไหวแกว่งไปมาเบา ๆ
“ทำไมล่ะ” อวี้หลงหลิงมองดูจี้สวิน น้ำเสียงคล้ายกำลังเอ่ยถามทหารนายหนึ่ง “เธอคิดจะแบกรับการตายของเขาเป็นห่อผ้าติดตัวไปตลอดชีวิตหรือไง”
จี้สวินวางแก้วน้ำลงข้างเตียง ยันขอบเตียงพยุงตัวนั่งตรง การเคลื่อนไหวเชื่องช้ามาก ทว่าสายตากลับตื่นรู้แล้ว ราวกับมีบางสิ่งลุกโชนขึ้นมาใหม่จากใต้ความเหนื่อยล้าชั้นนั้น
“ไม่แบก ฉันจะสะสางบัญชีแค้นทั้งหมดที่ควรคิดให้กระจ่างชัด”
อวี้หลงหลิงมองดูเธออยู่หลายวินาทีก่อนจะยิ้มออกมา รอยยิ้มนี้คล้ายกับการจุดไม้ขีดไฟในราตรีสงัด พอแค่จะส่องสว่างได้เพียงครึ่งเสี้ยวหน้า