เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 85 ขอยืมรันเวย์คาเลิน มุ่งหน้าสู่ยุโรปเหนือ
ยามก้าวเท้าออกจากประตูใหญ่โรงงาน แสงแดดเจิดจ้าช่วงเที่ยงวันแยงตาจนจี้สวินต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย
เธอยืนอยู่ตรงทางเข้าโรงงานยาที่ถูกทิ้งร้าง ด้านหลังคือกำแพงคอนกรีตสีเทามอมแมมกับตาข่ายลวดเหล็กที่ชำรุดเสียหายไปเกินครึ่ง เบื้องหน้าคือถิ่นทุรกันดารอันเวิ้งว้างไร้ขอบเขตแถบชานเมืองด้านตะวันออกของเป่ยเฉิง
เธอหลุบตามองเสื้อกาวน์สีขาวในมือแวบหนึ่ง แล้วมองมุมบัตรพนักงานที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออีกแวบ
สุดท้ายจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วส่งข้อความสั้นเข้ารหัสฉบับที่สองไปหาโจเอล
“SE-LAB-7 น่าจะเป็นพิกัดหนึ่งในยุโรปเหนือ ช่วยฉันตรวจสอบทีว่ามีสถานที่แห่งนี้หรือไม่ แล้วก็ยังมีอีกคนหนึ่ง เธอชื่ออิลกา ลินด์ควิสต์ นักวิทยาศาสตร์ด้านยีนสูงสุดของดวงตาโอดิน”
เธอใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายภาพถ่ายบนบัตรพนักงาน แล้วแนบส่งไปพร้อมกัน
ผ่านไป 2 นาที โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือน