ตอนที่ 70 ความรู้สึกผิดที่มาช้า ไร้ค่าที่สุด

ตอนที่ 70 ความรู้สึกผิดที่มาช้า ไร้ค่าที่สุด

จี้สวินเลิกคิ้ว ไม่ได้พูดต่อในหัวข้อนี้อีก เธอพลิกสัญญารับเป็นบุตรบุญธรรมในมือ วางลงบนหัวเข่า จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของจี้หมิงเฉิง

“พ่อ”

คำว่า “พ่อ” คำนี้ จี้สวินเรียกอย่างสงบนิ่ง ไร้ความแค้นไร้ความเกลียดชัง ราวกับกำลังถามว่าน้ำเต้าหู้เมื่อเช้านี้ใส่น้ำตาลไปเท่าไร

ไหล่ของจี้หมิงเฉิงสั่นสะท้านขึ้นมาเบา ๆ

เขาเงยหน้าขึ้น ในดวงตามีเส้นเลือดฝอย ขอบตารื้นแดงขึ้นมาเล็กน้อย ริมฝีปากขยับสองครั้งคล้ายอยากจะเรียกชื่อเล่นของเธอ แต่ก็ไม่กล้า

6 ปีแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ลูกสาวเรียกเขาว่า “พ่อ” ยังเป็นวันที่ตำรวจมารับตัวไป เธอหันกลับมามองเขาปราดหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

วันนี้เธอเรียกเขาแล้ว

เขาอ้าปาก แต่ก็ยังคงไม่กล้าส่งเสียงออกมา