กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231 - สังหาร
เป็นเช่นนั้นจริงๆ พริบตาที่เย่หลินเอ่ยคำพูดนี้ออกมา พญามารหมีร่างยักษ์ที่อยู่ไกลออกไปพลันทุบอกตนเอง เสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วสมรภูมิ
"พวกเจ้าสองตัวคอยดู ข้าจะทุบมนุษย์ผู้นี้ให้แหลกเป็นก้อนเนื้อด้วยหมัดเดียวได้อย่างไร"
พญามารหมีกล่าวกับอสูรยักษ์ทั้งสองตัวข้างกาย จากนั้นจึงพุ่งเข้าใส่เย่หลินอย่างบ้าคลั่ง
กำปั้นมหึมาประดุจประตูเมืองซัดกระหน่ำตรงมายังเย่หลิน
ร่างกายของเย่หลินเมื่อเทียบกับกำปั้นยักษ์นั่นแล้ว ช่างดูเล็กกระจ้อยร่อยราวกับมดปลวกตัวหนึ่ง
ทว่าเย่หลินกลับนำกระบี่จูเสียออกมาจากแหวนมิติอย่างไม่รีบร้อน พลังลมปราณทั่วร่างพลุ่งพล่านปะทุ
บนตัวกระบี่จูเสีย แสงกระบี่สีทมิฬสายหนึ่งพลันปรากฏ
"ฟัน"
เย่หลินเอ่ยเสียงเบา