เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125 - หมัวอีมีวาสนาอีกครั้ง
"จิน...จินตัน"
ในวินาทีที่เห็นฉู่เสวี่ย หมัวอีก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง แม้ฉู่เสวี่ยจะซ่อนเร้นกลิ่นอายเอาไว้ แต่ภายในร่างกายของเขามีสายเลือดของมารผู้ยิ่งใหญ่ไหลเวียนอยู่ จึงรับรู้ถึงอันตรายได้อย่างชัดเจนที่สุด
จากนั้นเขาก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย หันหลังกลับเตรียมหลบหนี ตอนนี้เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้ฝึกตนระดับจินตันของมนุษย์เลยแม้แต่น้อย
เขาคิดไม่ตกว่าทำไมจุดประสงค์ของตนถึงถูกเปิดเผย ทำไมเย่หลินถึงมาอยู่ที่เมืองรื่อเยว่เฉิงได้พอดี แต่หนทางที่วางอยู่ตรงหน้าเขา มีเพียงทางเดียวเท่านั้น นั่นก็คือหนี
"มาแล้วก็อย่าเพิ่งไปเลย"
ฉู่เสวี่ยหัวเราะเบาๆ ร่างกายค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ในมือปรากฏกระบี่ยาวสีเขียวมรกต ดูงดงามยิ่งนัก
"สะบั้น"
ฉู่เสวี่ยตะโกนเสียงเบา บนท้องฟ้าปรากฏแสงกระบี่ยาวนับพันเมตร ฟันฉับไปยังแผ่นหลังของหมัวอี