เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111 - ฉู่เสวี่ยมอบวาสนา
"วาสนางั้นหรือ"
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เย่หลินก็ยังคงเดินตามหลังฉู่เสวี่ยไปอย่างว่าง่าย
ทั้งสองมาถึงส่วนลึกที่สุดของสำนักชิงอวิ๋น ณ ที่แห่งนั้นมีหุบเขาลึกขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ตรงใจกลางมีน้ำตกขนาดมหึมาสายหนึ่ง
สายน้ำอันไร้ที่สิ้นสุดร่วงหล่นจากยอดเขาลงสู่พื้นดิน ก่อเกิดเสียงดังกึกก้องกัมปนาท
ทันใดนั้น หินก้อนยักษ์ก้อนหนึ่งร่วงหล่นลงมาใต้ผืนน้ำตก ทว่าวินาทีต่อมา หินก้อนนั้นกลับถูกน้ำตกบดขยี้อย่างไร้ปรานีจนกลายเป็นเศษผงกระจายเต็มพื้น
"ร่างกายของเจ้าในเวลานี้แม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่เพียงพอ ยังต้องได้รับการขัดเกลาต่อไป"
"หากเจ้าสามารถยืนหยัดอยู่ใต้น้ำตกนี้ได้ครึ่งชั่วยาม ข้าจะมอบวาสนาให้เจ้าหนึ่งอย่าง จงจำไว้ ห้ามใช้พลังปราณต้านทานเด็ดขาด"