เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 - แก้ไขวิกฤตเมืองรื่อเยว่เฉิง
จนถึงตอนนี้ พวกมันไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป ขอเพียงรอดชีวิต ไม่ว่าให้ทำสิ่งใดพวกมันล้วนยอมทำทั้งสิ้น
ก่อนหน้านี้ยังเคยหวาดหวั่นกลัวว่าจะมีคนจากขุมกำลังใหญ่มาสังหาร ทว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ขุมกำลังใหญ่เหล่านั้นกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลย
สิ่งนี้ยิ่งทำให้พวกมันกำเริบเสิบสาน จากแต่ก่อนที่การสังหารล้างหมู่บ้านยังต้องทำอย่างระมัดระวัง มาบัดนี้กลับกล้าสังหารล้างเมืองอย่างกำเริบเสิบสานไร้ความยำเกรง
"ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือ หากไม่ใช่เพราะท่านจอมมารมีคำสั่งห้ามลงมือกับสำนักจวี้ฉุย ข้าคงสับเจ้าเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว"
ฉับ
เวลานั้นเอง ประกายกระบี่สายหนึ่งสว่างวาบขึ้น ชายชุดดำที่เพิ่งวางก้ามอย่างโอหังเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับเอามือกุมลำคอ นอนเบิกตากว้างอยู่บนพื้น
กระบี่ยาวเล่มหนึ่งลอยหมุนวนด้วยความเร็วสูงอยู่ตรงหน้าเย่หลิน