ตอนที่ 105 สี่หุบเขาแห่งชิงอวิ๋น

ตอนที่ 105 สี่หุบเขาแห่งชิงอวิ๋น

“หึ มีอะไรให้ต้องอวดอ้างกันนักหนา?”

ความคึกคักของหุบเขาหลอมแท้กลับยิ่งขับเน้นความเงียบเหงาของหุบเขาอื่น ศิษย์คนหนึ่งของหุบเขาตำรามองฟางสิงด้วยสายตาดูแคลน เมื่อเห็นศิษย์พี่ศิษย์น้องรอบข้างคอยชำเลืองมองไปทางนั้นเป็นระยะดูท่าทางอยากลิ้มลอง จึงแค่นหัวเราะกล่าวว่า “พวกเราก็ไปล่าสัตว์อสูรสักสองสามตัวกลับมาย่างกินกันเถิด อย่างไรเสียก็เข่นฆ่ากันมาครึ่งค่อนวัน ผ่อนคลายกันบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นไร!”

ศิษย์คนอื่น ๆ เมื่อได้ยินดังนั้นต่างก็กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นทันที มีสองสามคนอาสาจะเข้าไปในป่าเพื่อจับสัตว์อสูรกลับมา ส่วนคนอื่น ๆ ก็มีทั้งไปเก็บฟืนและก่อไฟ ดูเหมือนว่าทุกคนเริ่มจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว

“ศิษย์พี่ฟาง ทนไม่ไหวแล้ว ขอแบ่งเนื้อท่านกินสักชิ้นจะได้หรือไม่?”

มีคนเดินยิ้มแย้มเข้ามา เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกลับเป็นฉินซิ่งเอ๋อร์กับบุรุษหน้าดำผู้หนึ่ง