กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมกวีหมื่นลี้
ตอนที่ 77 มรรคนักรบ
“นักรบผู้บำเพ็ญ? นั่นคือสิ่งใดกัน?”
ไป๋เชียนจั้งยิ้มบาง ๆ แล้วอธิบายว่า “ผู้บำเพ็ญล้วนมีวรยุทธ์และความถนัดเฉพาะตัว เพื่อใช้เป็นหนทางในการดำรงชีวิต แสวงหาทรัพยากร และสร้างฐานะ ดังเช่นที่ผู้อาวุโสทั้งสามแห่งโถงเลื่อนขั้นกล่าวกับเจ้า ผู้ที่ถนัดหลอมโอสถก็ถูกเรียกว่าผู้บำเพ็ญโอสถ ผู้ที่ถนัดหลอมอาวุธก็คือผู้บำเพ็ญอาวุธ นอกจากนี้ยังมีผู้ที่ถนัดอักขระยันต์และค่ายกลเวทอีกมากมาย ต่างก็มีชื่อเรียกขานกันไป ไม่ซ้ำกันเลย!”
“นี่เป็นเพียงชื่อเรียกคร่าว ๆ ของสำนักเล็ก ๆ อย่างสำนักชิงอวิ๋นของเราเท่านั้น หากไปสู่โลกที่กว้างใหญ่กว่านี้ เจ้าจะพบว่าการแบ่งประเภทการบำเพ็ญนั้นมีมากกว่านี้ มีผู้บำเพ็ญที่เลี้ยงสัตว์วิญญาณโดยเฉพาะเรียกว่าผู้บำเพ็ญวิญญาณ มีผู้ที่ปลูกสวนวิญญาณโดยเฉพาะเรียกว่าผู้บำเพ็ญเกษตร แม้กระทั่งผู้บำเพ็ญบางคนยังเปิดหอเขียวท่ามกลางโลกีย์… สรุปโดยรวมแล้ว โลกแห่งการบำเพ็ญนั้นซับซ้อนกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้มาก เจ้าสามารถพบเห็นผู้บำเพ็ญทุกสาขาอาชีพในโลกแห่งนี้ ต่างตรากตรำทำงานหนัก เพียงเพื่อคำว่าทรัพยากรคำเดียว…”