ตอนที่ 20 เยือนตลาดผีอีกครา

ตอนที่ 20 เยือนตลาดผีอีกครา

วันเวลาแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นช่างน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก หยดน้ำทีละหยดรวมกันเป็นสายธาร ไหลรวมเป็นแม่น้ำ จนกลายเป็นมหาสมุทรได้นั้น จะเป็นเรื่องง่ายได้อย่างไร?

หลักการที่เรียบง่ายที่สุดคือ ข้าวต้องกินทีละคำ แล้วจะกินข้าวเพียงคำเดียวให้กลายเป็นคนอ้วนได้อย่างไร? ฟางสิงก็เป็นเช่นนั้น เขาเคยคิดว่าตนเองจะทะลวงผ่านระดับเคลื่อนวิญญาณชั้นสองได้ในเร็ววัน ทว่านับแต่เริ่มมีตบะเช่นนี้มา เขาก็บำเพ็ญเพียรต่อมาอีกหนึ่งเดือน แต่ก็ยังคงติดอยู่ที่คอขวดนี้ เขาให้รู้สึกว่าระหว่างนี้ราวกับมีกำแพงบางอย่างขวางกั้น ทำให้เขาไม่สามารถโคจรปราณวิญญาณไปทั่วร่างได้เสียที

เป็นความรู้สึกที่จนปัญญาอย่างยิ่ง ทั้งที่ขาดเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แต่กลับไม่สามารถทะลวงผ่านเส้นนั้นไปได้เสียที

ทว่าในช่วงไม่กี่วันนี้เอง ภายในหมู่ศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักชิงอวิ๋นได้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเรื่องหนึ่ง ซึ่งดึงดูดสายตาของทุกคน