กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 253 ให้ข้าเป็นจอมมารหรือ?
“บรรพชน เจ้าเด็กเหลือขอนั่น...”
หงเฉิงเดินตามหลังบรรพชน อยากพูดแต่ก็ลังเล
“เจ้าคิดจะถามว่าทำไมข้าถึงต้องไปใช่หรือไม่?” ไท่เสวียนคล้ายล่วงรู้ความคิดของเขา จึงเอ่ยพลางยิ้ม
หงเฉิงพยักหน้า แม้แรงกดดันของเจียงเช่อจะดูน่าครั่นคร้าม ทว่าเขาบำเพ็ญมาไม่ถึงหกสิบปี พลังอำนาจย่อมไม่แข็งแกร่งแน่นอน ส่วนเม่ยเซียนเหยียนแม้มีอาวุธเซียนติดกาย แต่ด้วยพลังอำนาจของบรรพชนก็ไม่น่าจำเป็นต้องหวาดกลัว เหตุใดจึงต้องจากไป จะขึ้นไปสั่งสอนสักหน่อยก็ยังได้
ไท่เสวียนหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองทิศทางของเผ่ามาร แล้วทอดถอนใจยาว “เฒ่าชราผู้นี้ละอายใจต่อเด็กน้อยผู้นั้น อีกทั้งยังไม่มีความมั่นใจว่าจะสังหารเขาได้”