เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 169 ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นหนึ่งในสหายไม่กี่คนของข้า
“คราวหน้าหากมีเรื่องสนุกเช่นนี้อีก อย่าลืมเรียกข้าด้วยเล่า”
เม่ยเซียนเหยียนนั่งอยู่หน้าลานเรือน มองดูชุดหญิงชราบนโต๊ะพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
เจียงเช่อพยักหน้า ครั้นเห็นหนานชิงชิงใบหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาเงียบงันก็อดสงสัยมิได้ “เจ้าเป็นอะไรไป ก่อนหน้านี้ตอนรับปากยังตอบตกลงอย่างฉับไวอยู่เลยมิใช่หรือ”
หนานชิงชิงเงยหน้าขึ้นทั้งอับอายและขุ่นเคือง “บทพูดที่เจ้าออกแบบให้ข้านั่นมันอะไรกันแน่ น่าอับอายแทบตาย ผู้ใดจะพูดจาเช่นนั้นกัน…”
“น่าขยะแขยงถึงเพียงนั้น”
ตอนวางแผนมิใช่บทพูดเหล่านี้เสียหน่อย
“จะน่าขยะแขยงได้อย่างไร เด็กหญิงอายุสิบสองสิบสามปีที่ถูกตามใจจนขึ้นสวรรค์ หากไม่พูดเช่นนี้แล้วเจ้าบอกข้ามาสิว่าควรพูดอย่างไร” เจียงเช่อโต้แย้ง