กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 ไม่เล่นตามกฎ
ผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์มีนับสิบล้าน หากพวกเขายินดีปกป้องจริง ๆ ทุกเมืองทุกอำเภอก็ล้วนมีผู้บำเพ็ญคอยพิทักษ์ แล้วไฉนมารอสูรจึงอาละวาด ไฉนราษฎรนับร้อยล้านจึงตกอยู่ในกองทุกข์
ใช่แล้ว ผู้บำเพ็ญนั้นเห็นแก่ตัวและละโมบมาแต่ไหนแต่ไร เป้าหมายของพวกเขาตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงการบรรลุเป็นเซียน สำหรับพวกเขา มนุษย์ปุถุชนก็เป็นเพียงแมลงตัวจ้อย แล้วการเป็นผู้บำเพ็ญเช่นนี้ยังมีความหมายอันใดอีก?
จื่อเหราถูกบีบให้ถอยหลังทีละก้าว เสียงเศษกระเบื้องร่วงหล่นจมหายไปในฝูงชนอันอื้ออึง ยามขึ้นมานั้นแสนง่ายดาย ทว่าบัดนี้เมื่อหันกลับไปมองกลับคล้ายห้วงอเวจีลึกหมื่นจั้ง เสียงในใจบอกเขาว่า หากพลัดตกลงไป ย่อมต้องแหลกเหลวเป็นแน่