กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 512 ในที่สุดเจ้าก็ฉวยโอกาสได้แล้ว หรือแค่เห็นใจ?
นายท่านผู้เฒ่าหูถลึงตาใส่โก่วตั้น “เรื่องของเจ้าไว้ค่อยว่ากันทีหลัง” ฝ่ามือกับหลังมือก็ล้วนเป็นเนื้อเหมือนกัน โก่วตั้นเองก็เติบโตอยู่ข้างกายเขา เขาจะทอดทิ้งโก่วตั้นเพียงเพราะจิ้งเอ๋อร์ไม่ได้
โก่วตั้นเป็นบุตรชายคนเดียวเสียด้วย
แม้ท่านหมอจะบอกว่าจิ้งเอ๋อร์กับสามีไม่มีปัญหา แต่ท่านหมอก็ใช่ว่าจะตรวจพบโรคได้ทุกอย่าง
หากเป็นปัญหาของจิ้งเอ๋อร์ขึ้นมาจริง ๆ นั่นไม่เท่ากับสร้างความลำบากให้โก่วตั้นหรือ?