กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 511 ข้าไม่อยากให้คนผมขาวต้องส่งศพคนผมดำ
หลังโก่วตั้นนำพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกมาให้ ไม่นานนายท่านผู้เฒ่าหูก็เขียนหนังสือหย่าโดยยินยอมเสร็จ “ไปเรียกจิ่นอวี่มา”
“ได้ขอรับ”
พอโก่วตั้นมาถึง จิ่นอวี่ก็ทำอาหารอร่อย ๆ เสร็จไปไม่น้อยแล้ว เจ้าตัวจ้อยกำลังแอบกินอยู่ “จิ่นอวี่ ท่านทวดชายฝ่ายมารดาให้เจ้าไปหา”
เจ้าตัวจ้อยเห็นสีหน้าโก่วตั้นไม่สู้ดีก็รีบกล่าวว่า “ข้าไม่ได้แอบกิน ข้ากำลังช่วยท่านอาจิ่นชิมรสต่างหาก”
โก่วตั้นยิ้มให้เจ้าตัวจ้อย “อารู้แล้ว ตอนเด็ก ๆ อาก็ช่วยท่านแม่ชิมรสอยู่บ่อย ๆ”
เจ้าตัวจ้อยจึงวางใจ
จิ่นอวี่ส่งต่องานในมือให้พวกแม่ครัว แล้วจูงเจ้าตัวจ้อยเดินตามโก่วตั้นออกมา “เกิดอะไรขึ้น?”
ตอนนี้โก่วตั้นไม่อยากพูดอะไร “เจ้าไปก็รู้เอง”
“อ้อ”