บทที่ 273 สวรรค์มีตา

บทที่ 273 สวรรค์มีตา

ทุกคนใจจดใจจ่ออยากกลับบ้าน อากาศก็อุ่นขึ้น ถนนหนทางเดินทางสะดวกกว่าเดิม หลิงอวี่กับฝู่โถวก็โตขึ้นอีก 1 ปี ดังนั้นขากลับจึงใช้เวลาน้อยกว่าขามาถึงหนึ่งในสาม

เมื่อเหลือระยะทางอีกสิบกว่าลี้จะถึงเมืองหลวง หวังลี่เหยี่ยนก็เห็นขบวนเสด็จของฝ่าบาท

หวังลี่เหยี่ยนรีบควบม้าเข้าไปหา

เมื่อไปถึง หวังลี่เหยี่ยนก็ลงจากม้าและคำนับฝ่าบาทอย่างนอบน้อม “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี ฝ่าบาทจะเสด็จไปเที่ยวชมวสันต์หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

บรรดาขุนนางที่ตามขบวนเสด็จมาพร้อมกันคิดในใจว่า เสแสร้ง เสแสร้งเข้าไปเถอะ ฝ่าบาทเสด็จมารับเจ้าชัด ๆ เจ้ามีความชอบใหญ่หลวงถึงเพียงนั้น

ฝ่าบาทเสด็จลงจากรถม้าพยุงหวังลี่เหยี่ยนให้ลุกขึ้น “เรามารับเจ้า”