ตอนที่ 143 สงสาร

ตอนที่ 143 สงสาร

หลัวเวิ่นผิงส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปไหน ก่อนออกไปเธอไม่ได้บอกฉัน แต่ฉันเดาว่าวันนี้ช่วงบ่ายเธอน่าจะกลับมาแล้วมั้ง ยังไงพรุ่งนี้เธอก็ต้องไปทำงาน”

เมื่อได้ยินคำว่าไปทำงาน แววตาของฟู่ฉือเจาพลันไหววูบ อารมณ์บางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้เอ่อขึ้นในใจ สีหน้าตื่นเต้นในตอนแรกก็สงบลงฉับพลัน

อายุเพียงสิบแปดปีก็ต้องไปทำงานแล้วเหรอ

ถ้าเธอเติบโตในตระกูลฟู่ คำว่าไปทำงานก็คงอยู่ห่างไกลจากเธอมากสินะ

ก่อนที่จะได้เห็นซูหนิงซู่อย่างแท้จริง ความรู้สึกที่เรียกว่าความปวดใจก็ไต่ขึ้นมาครอบคลุมหัวใจของฟู่ฉือเจาอย่างรวดเร็ว และยึดครองความคิดทั้งหมดของเขา