ตอนที่ 142 ญาติห่างไกล

ตอนที่ 142 ญาติห่างไกล

วันนี้เป็นวันธรรมดาอย่างยิ่ง แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงอ่อนจาง สาดลงบนร่างกายโดยไม่แผดเผาเหมือนช่วงกลางฤดูร้อน กลับพกพาความอบอุ่นแห้งสบายอันเป็นเอกลักษณ์ของฤดูใบไม้ร่วงมาด้วย ทำให้ร่างกายรู้สึกอุ่นวาบ ลมสารทเย็นสบายพัดเอื่อย ๆ มาเป็นระลอก กวาดไอร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศออกไปจนหมด

แสงแดดอบอุ่นลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทิ้งเงาแสงพร่างพร้อยสลับซับซ้อนลงบนพื้นดิน ในอากาศเจือกลิ่นอาหารจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นไหม้ของถ่าน หากตั้งใจฟังให้ดี ยังพอได้ยินเสียงที่เกิดจากกระบวยกับหม้อเหล็กกระทบกัน

เสียงเคร้งคร้าง