เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 อ่อนเดียงสาแต่กลับชวนให้ใจหวั่นไหว
เมื่อจี้อวี่เซียวได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาก็เงยหน้าขึ้นและเห็นหลินลั่วชิงเดินเข้ามาพร้อมเด็กน้อยทั้งสองคน
ด้านหลังพวกเขา ลั่วเจียกำลังช่วยถือกระเป๋าเดินทางของหลินลั่วชิงอยู่
เมื่อภาคเรียนนี้สิ้นสุดลง และแน่ใจแล้วว่าจี้เล่ออวี๋กับหลินเฟยจะไม่ต้องเผชิญอันตรายอีก ลั่วเจียก็จะออกไปจัดการธุระของตัวเอง ต่อจากนั้นเขาจะพบเด็กทั้งสองคนเฉพาะในชั่วโมงเรียนศิลปะการต่อสู้ประจำสัปดาห์เท่านั้น
หลินเฟยกับจี้เล่ออวี๋ยังไม่รู้เรื่องนี้ แต่จี้อวี่เซียวเริ่มมองหาคนขับรถคนใหม่ให้พวกเขาแล้ว
เดิมทีหลินลั่วชิงตั้งใจจะชวนลั่วเจียอยู่กินข้าวด้วยกัน แต่ลั่วเจียปฏิเสธ
“ไว้คราวหน้าแล้วกัน ครั้งนี้ฉันไม่รบกวนเวลาที่ครอบครัวสี่คนของพวกนายได้อยู่พร้อมหน้ากันดีกว่า”
พูดจบ เขาก็กวาดตามองหลินลั่วชิงกับจี้อวี่เซียวด้วยสายตาที่แฝงความนัย ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
หลินลั่วชิงรู้สึกเขินกับสายตานั้นเล็กน้อย เขาแอบเหลือบมองจี้อวี่เซียว แต่พออีกฝ่ายหันมามอง เขาก็รีบเบนสายตาไปทางอื่น
จี้อวี่เซียวหัวเราะเบา ๆ คิดในใจว่า พอถึงเวลาแบบนี้เจ้าตัวก็รู้จักเขินขึ้นมาอีกแล้ว