เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 241 ความรู้สึกของการได้กลับบ้าน ช่างดีจริง ๆ
หลินลั่วชิงและคนอื่น ๆ รออยู่หนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดก็ได้พบกับหิมะแรกของฤดูหนาวปีนี้
อวี๋เจียโย่วดีใจมาก วันนั้นเขารีบย้ายกองถ่ายจากตัวเมืองเล็กกลับไปยังหมู่บ้านทันที เพื่อเตรียมถ่ายทำฉากสุดท้ายของเย่อวี้
ฉากนี้เป็นฉากปิดท้ายภาพยนตร์
ยามพลบค่ำ เย่อวี้พูดคุยหัวเราะกับเซี่ยงเจียนและพรรคพวกเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานของตัวเอง ก่อนจะเดินไปส่งพวกเขาที่ประตู
เมื่อเปิดประตูออก เขาจึงพบว่าด้านนอกมีหิมะตกทับถมกันหนาแล้ว
เซี่ยงเจียนกับพวกเดินเหยียบหิมะออกไปจากลานบ้าน เย่อวี้เดินตามไปส่ง
เขาหยุดอยู่หน้าประตูบ้าน ฟังเซี่ยงเจียนกับพวกกล่าวลา และมองพวกเขาเดินห่างออกไปท่ามกลางความมืด
เขาหันกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับพบว่าบนหิมะสีขาวโพลนเมื่อครู่มีรอยเท้าเปื้อนดินโคลนสกปรกเพิ่มขึ้นมา
เย่อวี้มองหิมะตรงหน้าที่ไม่ขาวสะอาดอีกต่อไปอย่างเหม่อลอยอยู่นาน ก่อนจะเดินเหยียบรอยเท้าเหล่านั้นกลับไปใต้ชายคา