เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228 ต่อให้ผมโตแล้ว เขาก็ยังเป็นของคุณ
วันรุ่งขึ้น หลินลั่วชิงหาเวลาไปที่บริษัทป๋อหย่วน โดยมีหลินเฟยไปด้วย
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฟยมาที่นี่ หลินลั่วชิงพาเขาขึ้นลิฟต์ไปจนถึงห้องทำงานของประธานบริษัท
“นั่งสิ”
หลินลั่วชิงอุ้มเขาขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน
หลินเฟยนั่งนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมานั่งตรงนี้
หลินลั่วชิงถอยออกไปเล็กน้อย มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ดูเย็นชาของหลินเฟยแล้วรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีท่าทางเหมือนประธานบริษัทตัวน้อยอยู่ไม่น้อย
น่ารักจริง ๆ!
เขายืนมองหลินเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้พักใหญ่ กระทั่งหลินเฟยหันมามองเขาอย่างจนใจ จึงเดินเข้าไปอุ้มเด็กชายขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้เขาพาหลินเฟยไปยืนตรงหน้ากระจกบานใหญ่ที่ทอดยาวจากพื้นถึงเพดาน แล้วมองทิวทัศน์ด้านนอกด้วยกัน