เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 ตอกหน้าพ่อหลิน จุดจบของพ่อหลิน...
หลินป๋อไม่เคยคิดเลยว่าหลินลั่วชิงจะพูดจาแบบนี้ เขายกมือขึ้นเตรียมตบอีกฝ่ายทันที
แต่จี้อวี่เซียวคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ หยุดการกระทำนั้นได้ทัน
หลินลั่วชิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“ทำไมครับ? อยากตบผมเหรอ? น่าเสียดายที่พ่อตบไม่โดน”
เขามองพ่อหลินด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
“ตกใจมากเลยใช่ไหมครับ? คิดไม่ถึงว่าลูกชายของตัวเองจะเป็นแบบนี้ ทั้งโกรธทั้งรับไม่ได้เลยสินะ”
“ตอนที่พ่อไล่พี่สาวผมออกจากบ้าน เธอก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน”
“ตอนนั้นพี่สาวผมเพิ่งอายุสิบแปด ยังเป็นเด็กสาวที่ไม่เคยออกไปใช้ชีวิตในสังคมด้วยซ้ำ แต่กลับถูกพ่อแท้ ๆ ทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง”
“เธอเองก็ตกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของตัวเองถึงทำแบบนี้ ทั้งโกรธ อึดอัดใจ รับไม่ได้ และเสียใจที่ตัวเองมีพ่อแบบนี้”