เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 217 “ผมจะไม่แยกจากพ่อ”
หลินเฟยมีประสบการณ์ถ่ายทำมาตลอดช่วงบ่ายของเมื่อวานแล้ว พอกลับมาถ่ายทำอีกครั้ง เขาจึงยิ่งแสดงได้อย่างคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ และผลลัพธ์ก็น่าทึ่งยิ่งกว่าเดิม
ตัวละครฟู่ซีมีนิสัยหลายอย่างตรงกับเขามาก แทบไม่จำเป็นต้องให้ผู้กำกับหลี่อธิบายอะไรเพิ่มเติม เขาก็สามารถแสดงออกมาได้ตรงตามบททุกอย่าง
สิ่งเดียวที่ทำให้เขาลำบากใจคือฉากร้องไห้
หลินเฟยมองข้อความที่เขียนไว้ในบท
【ฟู่ซี : สีหน้าสงบนิ่ง น้ำตาคลอเบ้า มองรูปถ่ายในมืออย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเก็บรูปถ่ายลงด้วยความอาลัยอาวรณ์】
เขาไม่ค่อยรู้ว่าจะทำอย่างไร
“ต้องร้องไห้ด้วยเหรอครับ?” เขาถามผู้กำกับหลี่
ผู้กำกับหลี่พยักหน้า
“ใช่ เพราะการจากไปครั้งนี้ ฟู่ซีอาจไม่มีโอกาสได้พบลู่หมิงกับเซี่ยงเหวินอีกแล้ว ถึงปกติเขาจะดูรำคาญน้าทั้งสองคนอยู่เสมอ แต่พอต้องแยกจากกันจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าตัวเองก็ไม่อยากจากพวกเขาไปเหมือนกัน”