เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 เฟยเฟย “นี่คือเงินค่าขนมที่ผมให้พ่อ”
เหวินจื้อหมิงปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ก่อนเริ่มถ่ายฉากนี้ร่วมกับหลินเฟยอีกครั้ง
คราวนี้เขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว ต่อให้เห็นหลินเฟยแสดงอย่างสงบนิ่งเป็นธรรมชาติราวกับไม่มีกล้องถ่ายอยู่ตรงหน้า เขาก็เพียงแค่ประหลาดใจอยู่ในใจ โดยไม่ปล่อยให้กระทบกับการแสดงของตัวเอง
ไม่นานก็แสดงมาถึงตอนที่หลินเฟยขังเขาไว้ในห้องน้ำ
เด็กชายล้วงกระเป๋ากางเกง พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“น้าเสียงดังเกินไป ผมจะไปทำการบ้านก่อน รอผมทำการบ้านเสร็จแล้วค่อยออกมานะครับ”
เหวินจื้อหมิงทุบประตูห้องน้ำไม่หยุด
“เฮ้! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ เจ้าตัวแสบ! ฟู่ซี เธอกล้าทำแบบนี้กับผู้ใหญ่เหรอ รู้ไหมว่าฉันเป็นน้าของเธอ!”
ทว่าหลินเฟยกลับไม่สนใจเขา เด็กชายล้วงกระเป๋ากางเกง เดินกลับไปด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ไม่ใส่ใจเสียงตะโกนโวยวายของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
ผู้กำกับหลี่มองจนหลินเฟยเดินพ้นมุมกล้อง จึงตะโกนว่า