เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 ยังมีเรื่องน่าประหลาดใจอีกมากแค่ไหนที่ฉันไม่รู้?!
หลินลั่วชิงพิมพ์ข้อความเกลี้ยกล่อมฉินหรูอวิ๋น
“เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าคุณทำได้ดีหรือไม่ดี คุณไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ผิดคือผู้จัดการส่วนตัวของคุณต่างหาก”
“เมื่อศิลปินเซ็นสัญญากับผู้จัดการส่วนตัว หน้าที่ของผู้จัดการส่วนตัวก็คือช่วยหางานและโอกาสให้ศิลปิน ไม่อย่างนั้นจะมีเขาไว้ทำไม? เอาไว้ตั้งโชว์หรือไง?! ถ้าหยางเฟิงฉลาดสักหน่อย ก็ควรรู้ว่าคุณเหมาะกับการร้องเพลงมากกว่า แล้วให้คุณไปร้องเพลง ไม่ใช่ทำให้คุณลำบากด้วยการบังคับให้แสดงละคร”
“ต่อให้เขาไม่ฉลาดพอ แต่คุณก็บอกเขาแล้วว่าอยากร้องเพลง เขาก็ควรให้คุณลองเดินเส้นทางนักร้องดู ไม่ใช่ดันทุรังไปทางเดียวจนสุดทาง”
“อาชีพมีตั้งมากมาย ทุกอาชีพต่างก็มีคนที่ประสบความสำเร็จ หนทางไปสู่ความสำเร็จก็ไม่ได้มีแค่ทางเดียว แล้วจะดึงดันให้คุณแสดงละครอยู่ทำไมกัน?”
ฉินหรูอวิ๋นอ่านข้อความของเขา เหตุผลที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจเตือนเธอว่าหลินลั่วชิงพูดถูก
แต่จิตใจที่ถูกบั่นทอนมานานกลับทำให้เธอตอบไปว่า
“พี่หยางก็ทำเพื่อฉันนะคะ ฉันไม่มีแฟนคลับ ไม่มีชื่อเสียง ต่อให้ออกอัลบั้มก็คงไม่มีใครยอมซื้อหรอกค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์หรือละครสิครับ นักร้องตั้งกี่คนที่โด่งดังจากการร้องเพลงประกอบ ทุกวันนี้ภาพยนตร์หรือละครเรื่องไหนบ้างที่ไม่ต้องการเพลงหลักหรือเพลงประกอบฉาก? เขาสามารถช่วยคุณหางานด้านนี้ได้อยู่แล้ว”