เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155 ลูกกตัญญูหลินลั่วชิง
(ตอนพิเศษเพิ่มเพื่อความสุข)
ตั้งแต่เมื่อคืนที่เฉินเฟิ่งกับหลินลั่วจิงได้ยินพ่อหลินพูดว่า “พรุ่งนี้อย่าออกไปไหน ฉันมีเรื่องจะพูด” ทั้งสองก็หวาดระแวงไม่เป็นสุข ไม่รู้ว่าเขาคิดจะพูดเรื่องอะไร
เดิมทีเฉินเฟิ่งตั้งใจว่าตอนกลางคืนจะใช้คำหวานเป่าหูสามี พูดจาอ่อนโยนสักสองสามประโยคให้พ่อหลินเลิกโกรธ และถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เขาบอกด้วยว่าพรุ่งนี้คิดจะทำอะไร
แต่พ่อหลินกลับไม่ยอมให้เธอเข้าห้องเลยด้วยซ้ำ
นับตั้งแต่ทั้งสองลักลอบคบหากันมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อหลินไม่ยอมให้เธอเข้าห้อง
เฉินเฟิ่งยืนอ้อนวอนอย่างน่าสงสารอยู่หน้าประตูตั้งนานจนน้ำตาไหล แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำดุด่า ไม่มีคำตอบอื่นใด
เธอกลัวว่าหลินลั่วจิงจะเห็นสภาพที่ตัวเองถูกไล่ออกมานอกห้อง จึงไม่กล้าส่งเสียงดังหรืออยู่นานเกินไป
หลังจากร้องไห้อ้อนวอนอยู่พักหนึ่ง เธอก็ไปห้องรับแขก แล้วร้องไห้ต่ออยู่ในนั้น
เธอร้องไห้ตลอดทั้งคืน จนสุดท้ายดวงตาบวมเป่ง แต่ก็ไม่ยอมใช้ไข่ต้มประคบ กลับจงใจปล่อยให้บวมอยู่อย่างนั้น เพราะหวังว่าเมื่อพ่อหลินเห็นในวันรุ่งขึ้นจะใจอ่อน