เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145
“ฝันไปเถอะ”
มีหรือที่หลินลั่วชิงจะไม่รู้ว่าเฉินหมิงกำลังคิดอะไรอยู่
อะไรคือคิดถึงเมื่อไหร่ก็จะไปเยี่ยมที่บ้านพวกเขา?
ตกลงจะไปหาหลินเฟยหรือไปหาจี้อวี่เซียวกันแน่? ไม่ว่าจะไปหาใคร หลินลั่วชิงก็ไม่อนุญาตทั้งนั้น
คนอย่างเขาควรอยู่ให้ห่าง ๆ จะได้ไม่ต้องมาทำให้หลินเฟยเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น
“คุณลืมที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหม? ตั้งแต่แรกผมก็บอกแล้วว่า ต่อจากนี้อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราอีก ไม่ใช่ว่าต่อจากนี้คุณจะมีสิทธิ์มาเยี่ยมหลินเฟย”
“ลั่วชิง ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? ฉันเป็นพ่อแท้ ๆ ของเด็กนะ ตัวเธอเองก็มีพ่อแท้ ๆ เหมือนกัน เธอไม่อยากให้เฟยเฟยมีพ่อแท้ ๆ หรือไง? มีคนรักเขาเพิ่มอีกสักคนมันไม่ดีตรงไหน? หรือว่าเธอกลัวฉันจะแย่งความรักที่เขามีต่อเธอไป? ถ้าอย่างนั้นเธอก็เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว”
“คุณคิดมากไปแล้ว ผมแค่เคารพความต้องการของเฟยเฟย เขาไม่อยากเจอคุณ คุณก็ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัว ถ้าวันหนึ่งเขาอยากเจอคุณขึ้นมา ผมก็ย่อมยอมให้คุณมาพบพวกเรา”
“เด็กตัวแค่นั้นจะไปรู้อะไร ผู้ใหญ่สอนอะไรเขาก็ฟังตามนั้น ขอแค่ฉันได้ใช้เวลาอยู่กับเขามากขึ้น ไม่นานเขาก็จะยอมรับฉันเอง”