เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143
“มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ?” หลินลั่วชิงหัวเราะอย่างอดไม่ได้
เขามองหลินเฟยที่อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าของเด็กน้อยนุ่มนิ่ม ยังมีแก้มยุ้ย ๆ แบบเด็กที่โตไม่เต็มวัย ทั้งน่ารักทั้งหล่อเหลา ต่อให้ทำหน้าเย็นชา ก็ยังทำให้คนอดอยากเอ็นดูและชอบเขาไม่ได้
“น้าถามเป็นครั้งสุดท้ายนะ ไม่อยากไปพบเขาจริง ๆ เหรอ?”
หลินเฟยพยักหน้า
“ผมเชื่อแม่ครับ แม่บอกว่าเขาตายแล้ว เขาก็ตายแล้ว”
“ก็ได้”
หลินลั่วชิงเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรรู้สึกอย่างไรดี คล้ายจะจนใจอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนโล่งอกในที่สุด
ถึงอย่างไรเขาก็คาดเดาไว้ตั้งนานแล้วว่า ด้วยนิสัยของหลินเฟย เด็กน้อยคงไม่สนใจเฉินหมิง และไม่มีทางกลับไปกับอีกฝ่าย
แต่การที่หลินเฟยพูดอย่างเย็นชาว่าพ่อของตัวเองตายไปแล้ว และไม่ยอมแม้แต่จะไปพบหน้าสักครั้ง ก็ยังเหนือความคาดหมายของหลินลั่วชิงอยู่บ้าง