เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127
เมื่อจี้อวี่เซียวได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองจี้เล่ออวี๋ที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ไม่ไกล
หลินลั่วชิงกำลังถือเสื้อคลุมสีน้ำตาลที่มีหูหมีทาบกับตัวเด็กชาย ดูเหมือนอยากให้เขาลองสวมดู จี้เล่ออวี๋ยืนอยู่อย่างว่าง่าย พอทาบด้านหน้าเสร็จก็หมุนตัวให้อย่างเอาใจใส่ เพื่อให้หลินลั่วชิงทาบด้านหลังด้วย
“ไม่ต้องหรอกครับ” จี้อวี่เซียวตอบอย่างสงบ “พอดีผมอยู่บ้านไม่มีอะไรทำ ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนผมก็ดีเหมือนกัน”
พ่อของจี้อวี่เซียวไม่ค่อยพอใจนัก
“ตอนนี้แกหมดอาลัยตายอยาก ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นก็เรื่องของแก แต่แกจะลากเสี่ยวอวี๋ให้ตกต่ำไปด้วยไม่ได้ เขาเป็นลูกเพียงคนเดียวของพี่ชายแกนะ หรือแกอยากเลี้ยงเขาให้กลายเป็นเหมือนแก?”
จี้อวี่เซียวขี้เกียจพูดไร้สาระกับเขา จึงวางสายทันที
พ่อของจี้อวี่เซียวเห็นว่าลูกชายวางสายใส่โดยไม่พูดอะไรสักคำ ก็ยิ่งโมโห รีบโทรกลับไปอีกครั้ง
จี้อวี่เซียวไม่รับสาย และบล็อกเบอร์เขาทันที
ตอนนั้นจี้เล่ออวี๋เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมหมีเรียบร้อยแล้ว ทั้งตัวดูนุ่มฟูไปหมด