กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126
หลินเฟยรู้สึกเขินกับน้ำเสียงของหลินลั่วชิง เขาดิ้นเล็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่าย แต่ก็ไม่พูดอะไร
หลินลั่วชิงกอดเขาแน่นขึ้น ก่อนนั่งลงบนเตียงแล้วเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นมา
“เธอตั้งใจเอาของขวัญมาให้น้าใช่ไหม?”
หลินเฟยยังคงไม่พูดอะไร
หลินลั่วชิงก้มลงหอมแก้มเขาฟอดใหญ่
“ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ ยังมีหน้ามาพูดว่า ‘ผมไปแล้วนะ’ อีก น่ารักเกินไปแล้ว”
เขาเอาหน้าผากแนบกับหน้าผากของหลินเฟยแล้วถูเบา ๆ
หลินเฟยถูกถูหน้าผากจนใบหูแดงไปหมด จึงหันหน้าหนี ไม่สนใจเขา
หลินลั่วชิงยื่นมือไปจับศีรษะเด็กชายให้หันกลับมามองตัวเอง