เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94
เมื่อมีหลินลั่วชิงอยู่ข้างกาย นาน ๆ ทีจี้อวี่เซียวจึงจะได้นอนหลับสนิทสักครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น หลินลั่วชิงก็ยื่นมือไปปิด ก่อนจะรู้สึกว่าคนที่นอนอยู่ด้านหลังขยับตัวเล็กน้อย แล้วกอดเขาแน่นขึ้น
แขนของจี้อวี่เซียวยังคงพาดอยู่บนหน้าอกของเขา คางเกยอยู่บนไหล่ ภายในผ้าห่มอบอุ่นสบาย จนชั่วขณะหนึ่งหลินลั่วชิงแทบไม่อยากตื่นแต่เช้าไปทำงานเลย
เขากุมมือจี้อวี่เซียวเอาไว้ นอนต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะจำใจลุกจากเตียงในที่สุด
จี้อวี่เซียวสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเขา จึงถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียว่า
“จะไปกองถ่ายแล้วเหรอ?”
“ครับ” หลินลั่วชิงตอบ “ยังต้องไปแต่งหน้าทำผมอีก”
จี้อวี่เซียวเผลอกอดเขาแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย แล้วซุกไซ้ไหล่ของเขาเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังออดอ้อน
หลินลั่วชิงใจกล้าขึ้นมาทันที เขาพลิกตัวกลับไป ยกมือขึ้นลูบศีรษะอีกฝ่าย