เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73 “เป็นผู้ปกครองของหลินเฟยใช่ไหมคะ? รบกวนมาที่โรงเรียนสักหน่อยค่ะ…”
หลินลั่วชิงรีบโทรศัพท์ไปที่แผนกต้อนรับเพื่อสั่งอาหารทันที
“กุ้งของโรงแรมนี้ทำอร่อยทีเดียว เดี๋ยวคุณกินเยอะ ๆ หน่อยนะครับ”
“ได้สิ” จี้อวี่เซียวยิ้มตอบ
ใต้ผ้าห่มยังคงอบอุ่น หลินลั่วชิงจึงยังไม่อยากลุกไปไหน เขานั่งอยู่ข้างจี้อวี่เซียว เอนหลังพิงหัวเตียงไปด้วยกัน
ชั่วขณะหนึ่ง ราวกับทั้งสองได้กลับมาอยู่ในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง
จี้อวี่เซียวเห็นเขาไม่ขยับก็ไม่ได้ขยับเช่นกัน เพียงอยู่เป็นเพื่อนเขาและดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันอบอุ่นเงียบสงบนี้ด้วยกัน
กระทั่งกินอาหารเสร็จ หลินลั่วชิงจึงไปส่งจี้อวี่เซียวที่ลานจอดรถด้วยความอาลัยอาวรณ์
เขาอุ้มจี้อวี่เซียวขึ้นรถ มองอีกฝ่ายด้วยแววตาอาลัย
“เดินทางระวังด้วยนะครับ” เขาพูด