เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 “ไม่แข็งจริง ๆ ริมฝีปากนุ่มมาก”
หลินลั่วชิงเข็นรถเข็นพาจี้อวี่เซียวมาถึงลานจอดรถใต้ดิน จากนั้นก็อุ้มเขาขึ้นรถ เสี่ยวหลี่พับเก็บรถเข็นอย่างคล่องแคล่วแล้วนำไปใส่ท้ายรถ ก่อนขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ
“ไปโรงแรมกันเถอะครับ” หลินลั่วชิงพูด
พูดจบ เขาก็หันไปถามจี้อวี่เซียวว่า “ครั้งนี้คุณมาอยู่ได้นานแค่ไหน?”
“คืนนี้ก็กลับแล้ว” จี้อวี่เซียวมองเขา “เสี่ยวอวี๋กับเฟยเฟยไม่รู้ว่าฉันมาเยี่ยมนาย รู้แค่ว่าวันนี้ฉันมีธุระและจะกลับบ้านช้าหน่อย เพราะฉะนั้นฉันต้องกลับถึงบ้านก่อนเช้าพรุ่งนี้”
“ทำไมไม่บอกพวกเขาล่ะครับ?” หลินลั่วชิงถาม
ไม่ได้เจอกันหลายวัน เขาก็คิดถึงเด็กทั้งสองคนเหมือนกัน
“ก็เพราะไม่อยากให้พวกเขาตามมาด้วยน่ะสิ” จี้อวี่เซียวพูดอย่างจนใจ “ถ้าฉันบอกพวกเขา ทั้งสองคนจะยังมีใจเรียนหนังสืออีกเหรอ? โดยเฉพาะเสี่ยวอวี๋ ต้องหาเรื่องขอลาหยุดเรียนเพื่อมาเยี่ยมนายแน่ ๆ แบบนั้นจะได้ยังไง”
หลินลั่วชิง “…”
นั่นเป็นเรื่องที่จี้เล่ออวี๋ทำได้จริง ๆ!