กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 ความรู้สึกคลุมเครือที่ค่อย ๆ ก่อตัว
“พ่อของผมช่วยพ่อได้นะครับ” จี้เล่ออวี๋เอียงศีรษะมองเขา
“แน่นอนอยู่แล้ว”
หลินลั่วชิงยิ้ม ก่อนจะอุ้มจี้เล่ออวี๋เข้าไปในห้องของหลินเฟย แล้ววางเขาลงข้าง ๆ หลินเฟย
“เอาละ พวกเราสองคนเล่นกันดี ๆ นะ รอพ่อกลับมาอย่างเรียบร้อยด้วย”
จี้เล่ออวี๋พยักหน้า “อืม”
หลินเฟยมองเขาแล้วพูดว่า “แล้วเจอกันครับ”
จี้เล่ออวี๋รีบโบกมือน้อย ๆ ของตัวเองทันที
หลินลั่วชิงเห็นเด็กทั้งสองเข้าขากันดี ก็ยิ้มแล้วโบกมือให้พวกเขา ก่อนจะเดินออกจากห้อง
เขาหวังให้จี้เล่ออวี๋ได้ใช้เวลาร่วมกับหลินเฟยมากขึ้นจริง ๆ เพื่อให้หลินเฟยคอยดูแล คอยตักเตือน และถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยอบรมสั่งสอนและมีอิทธิพลต่อความคิดของจี้เล่ออวี๋อย่างค่อยเป็นค่อยไป