เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24
“ผมคิดถึงพ่อ” จี้เล่ออวี๋พูดเสียงเบา
ขณะพูด เขาก็ยื่นมือไปจับมือหลินเฟย
หลินเฟยไม่ค่อยชอบสัมผัสใกล้ชิดกับคนอื่น พอถูกจับมือจึงขยับหนีตามสัญชาตญาณ แต่จี้เล่ออวี๋ตั้งใจไว้แล้วว่าจะพาเขาออกไปจากตรงนี้ก่อน จึงไม่ยอมปล่อยมือ กลับเงยหน้าขึ้นมองด้วยท่าทางน้อยใจและน่าสงสาร
เมื่อถูกมองแบบนั้น หลินเฟยก็นึกถึงเรื่องพ่อแม่ของอีกฝ่ายขึ้นมา ใจอ่อนลงทันที จึงไม่ขัดขืนอีก
จี้เล่ออวี๋จูงมือเขาเดินกลับไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับกลัวจะรบกวนจี้อวี่เซียวกับหลินลั่วชิงที่เพิ่งเข้านอน
เขารอจนเดินออกมาอีกสองก้าว ห่างจากห้องของจี้อวี่เซียวมากขึ้นหน่อย จึงค่อยพูดอีกครั้ง
“ผมคิดถึงพ่อ นอนคนเดียวไม่หลับ ก็เลยอยากให้พ่อมานอนเป็นเพื่อน แต่พอเดินไปถึงหน้าประตูก็ไม่กล้าเข้าไป เลยได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น”
เขาหันไปมองหลินเฟย น้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความว่านอนสอนง่ายและน่าสงสาร
“พี่อย่าบอกพ่อกับคุณอาหลินได้ไหม? ผมไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง”