เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง รวมตอนพิเศษที่เพิ่ม)
หลินลั่วชิงเกือบหลุดหัวเราะออกมาเพราะคำพูดประโยคนั้น เขาหลุบตามองจี้อวี่เซียวแวบหนึ่ง รู้สึกว่าอีกฝ่ายน่ารักดีเหมือนกัน
แต่ถึงเขาจะรู้สึกว่าน่ารัก ถานข่ายกลับไม่ได้คิดแบบนั้น
ถานข่ายมองจี้อวี่เซียวแล้วหัวเราะเยาะ ก่อนชักมือกลับ
“ฉันลืมไปได้ยังไงนะ ว่าตอนนี้ขาของคุณชายจี้พิการไปแล้ว จิตใจก็คงอ่อนไหวง่ายเป็นธรรมดา ทนเห็นคนที่มีแขนขาครบสมบูรณ์อย่างพวกเราไม่ได้ เป็นฉันเองที่เสียมารยาท ไม่ควรทำอะไรโดยไม่ระวังต่อหน้าคนพิการแบบนี้”
เมื่อหลินลั่วชิงได้ยิน สีหน้าก็เย็นชาลงทันที เขาพูดประชดว่า
“นายมีแขนขาครบสมบูรณ์จริงเหรอ? ฉันว่านายมีแต่กล้ามเนื้อ สมองกลับไม่พัฒนามากกว่านะ คนแบบนายปกติเราเรียกว่าพวกสมองพิการ แนะนำให้กลับไปรักษาตัวอยู่บ้านเถอะ”
จี้อวี่เซียวยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
ถานข่ายไม่คิดว่าหลินลั่วชิงจะกล้าพูดแบบนี้ จึงหันไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ
“นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”