บทที่ 8

บทที่ 8

หร่วนซูเหอกำลังสนุกกับการแสดงจนคิดจะเล่นต่ออีกสักหน่อย แต่แล้วเธอก็เห็นกับตาว่าบริเวณเป้ากางเกงของปานเว่ยเหมยเปียกชุ่มเป็นวงใหญ่ ความรังเกียจในใจพลันเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

เธอคิดว่าแค่นี้ก็คงทำให้อีกฝ่ายขวัญผวาพอแล้ว ถึงเวลาที่ควรหยุดการแสดงเสียที

“เถี่ยตั้น? เถี่ยตั้นอยู่ที่ไหน? ข้างนอกประตูหรือ?”

เธอพึมพำไปพลาง เปลี่ยนทิศทางการคลานตามเสียงที่ได้ยิน

กระทั่งสายตาเห็นประตูไม้บานใหญ่ หร่วนซูเหอจึงใช้มือยันพื้น พยุงร่างหนักเกือบหนึ่งร้อยกิโลกรัมให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเดินกะเผลกข้ามธรณีประตูออกไป ทำทีเป็นกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาเถี่ยตั้น