กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย espresso_3088
บทที่ 7
เมื่อได้สติกลับมา ปานเว่ยเหมยก็ทำท่าราวกับไม่เกรงกลัวสิ่งใด แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับติด ๆ ขัด ๆ อ้ำอึ้งฟังไม่ได้ศัพท์
“บ้านเก่ามีห้องเก็บฟืนหรือห้องใต้ดินอะไรที่เป็นมุมลับตาคนบ้างไหม?”
ตอนนี้ไม่มีใครสนใจปานเว่ยเหมยอีกแล้ว หร่วนซูเหอหันไปสบตาลู่เจิ้งเสียง ก่อนบอกความคิดของตัวเองให้เขาฟัง
เมื่อได้รับคำชี้แนะจากเธอ ลู่เจิ้งเสียงก็นึกถึงสถานที่ลับแห่งหนึ่งขึ้นมาได้ทันที เป็นที่ที่คนทั่วไปไม่มีทางรู้ว่ามีอยู่
ก่อนที่ปานเว่ยเหมยจะทันได้แสดงปฏิกิริยาอะไร เขาก็สาวเท้าฉับ ๆ เลี้ยวเข้าไปทางลานด้านหลังแล้ว
“โอ๊ย! เจิ้งเสียง นี่ลูกทำอะไรน่ะ? ดูท่าทีของลูกสิ!”