กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมิ่งซิงเหอพยักหน้ายิ้ม
ใช่แล้ว
คนเรามักเป็นเช่นนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ตนรักใคร่ ความรักก็เอ่อล้นจนคิดว่า ไม่ว่าคนรักจะบาดเจ็บ พิการ หรือถูกผู้อื่นทำร้าย ตนก็สามารถโอบรับนางได้ทั้งหมด ยอมรับนาง และรักนางเช่นแรกพบ
แต่เมื่อเห็นชายดีคนอื่นยอมรับและโอบรับหญิงที่มีข้อบกพร่องไม่คู่ควรกับเขา กลับรู้สึกประหลาดใจ รู้สึกเสียดาย คิดว่าชายดีคนนั้นคู่ควรกับหญิงที่ดีกว่า ไม่ควรทำให้ตนเองต้องเสียใจ…
บางทีอาจตรงกับคำของคนโบราณที่ว่า เจ้ามิใช่ปลา รู้ได้อย่างไรว่าปลามีความสุข
สิ่งที่คนนอกรู้สึกเสียดายและเสียใจ บางครั้งกลับเป็นความหวานชื่นที่คนเหล่านั้นได้มาเสมือนสมบัติชั้นยอด
“ไปเถิด เจ้าไปพบพี่เยียนหรานของเจ้า ข้าจะลงไปพบซ่งอู๋หยาเอง”