เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสาพยายามปกปิดความหวั่นใจ แสร้งทำเป็นกังวลมองเมิ่งซิงเหอ “เจ้ามาจับหรือ? หากเจ้าก็จับคู่มัจจุราชหน้าผีไม่ได้ เช่นนั้นเจ้าจะเป็นอย่างไร?”
เมิ่งซิงเหอกล่าว “หากข้าจับไม่ได้ก็พูดง่าย ข้าลาออกจากราชการกลับไปไร่นาได้ ข้าสามารถต่อหน้าขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ทั้งปวงในท้องพระโรง ถอดเครื่องประดับศีรษะและเสื้อคลุมยศออกอย่างเด็ดเดี่ยว ละทิ้งตำแหน่งซื่อจื่อจวนโหว สาบานตนว่าจากนี้จะก้าวเข้าสู่ยุทธภพเพื่อติดตามคู่มัจจุราชหน้าผี หากจับคู่มัจจุราชหน้าผีไม่ได้ ชาตินี้ข้าสาบานว่าจะไม่กลับจวนโหว ไม่รับราชการอีก!”
พูดถึงตรงนี้ เมิ่งซิงเหอยิ้ม “ยังไงข้าก็ไม่ใช่ขุนนางใหญ่โตอันใด การสาบานว่าจะไม่รับราชการก็ไม่ใช่ความเสียหายอันใดสำหรับข้า ดีกว่าปล่อยให้ท่านพ่อผู้สามารถของเราลาออกจากราชการกลับไปไร่นาเสียอีก เจ้าว่าใช่หรือไม่?”