เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มองเจียงซื่อหรงวิ่งลับไปไกล เมิ่งซิงเหอหันไปมองเจียงหานซงอย่างกระอักกระอ่วน “พี่ใหญ่ ท่านว่าไอ้นิสัยชอบหลบไปแอบฟังของพี่สามนี่มันเป็นอะไรกันแน่ ทำให้พวกเรากระอักกระอ่วนกันไปหมด ถึงแม้พวกเราจะนินทาลับหลังคนอื่นก็ไม่ค่อยงามนักก็เถอะ แต่ว่าเขา…”
เจียงหานซงหัวเราะร่า
คนที่กระอักกระอ่วนไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว เขาจึงรู้สึกสมดุลขึ้น
ดีที่เมื่อครู่เจ้าสามกลับมาช้า จึงไม่ได้ยินเขาพูดว่าจะแนะนำชายหนุ่มให้เยียนหราน ถ้าได้ยินคำนี้เกรงว่าจะต้องพุ่งเข้ามาฆ่าเขาให้ตายเป็นแน่
สู้ก็สู้ไม่ชนะ ฆ่าก็ฆ่าไม่ตาย ก็คงจะร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก
เจียงหานซงเกี่ยวไหล่เมิ่งซิงเหอเดินไปข้างหน้า “ไปกันเถอะ ช่างเจ้าสามไป พวกเราไปต้อนรับแขกข้างหน้าเถิด ปล่อยให้พ่อดองคนเดียววุ่นวายอยู่ตรงนั้น ก็ลำบากท่านผู้เฒ่าเกินไปแล้ว”