กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนพิเศษ พี่สามร้องไห้จนน้ำตานองหน้า ร้องไห้พลางคุกเข่า
ชั่วขณะถัดมา ประตูก็ถูกคนผลักเปิดจากข้างนอก
เจียงซื่อหรงก้มหน้ายืนอยู่ที่ประตู ทั่วร่างยากจะปิดบังกลิ่นอายแห่งความเจ็บปวดและความเหงาหงอย
เขายืนเหม่ออยู่หลายลมหายใจ จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ชั่วพริบตา ดวงตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำคู่นั้นก็ตกอยู่ในสายตาของจางเยียนหรานกับเจียงอวิ๋นเสา
จางเยียนหรานมองบุรุษที่น้ำตานองหน้า ดวงตาทั้งสองแดงก่ำผู้นั้น แล้วถอนหายใจเบา ๆ ทีหนึ่ง
หากเป็นเมื่อก่อน นางอาจยังปวดใจแทน
แต่บัดนี้ นางเหลือเพียงความสะท้อนใจ ไม่เหลือความปวดใจแม้เพียงเสี้ยวเดียวอีกแล้ว
นางถามเจียงซื่อหรง “แอบฟังอยู่ที่ประตูนานเท่าไรแล้ว ที่ควรได้ยิน ก็ได้ยินหมดแล้วกระมัง”