เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อบุตรเกิดครบ 51 วัน จวนโหวจึงจัดงานเลี้ยงครบเดือนอย่างคึกคัก
จางเยียนหรานนั่งอยู่ในห้อง มองเจียงอวิ๋นเสาซึ่งร่างกายฟื้นฟูขึ้นมากแล้ว ยิ้มตาหยีกล่าวว่า “พูดจริง ๆ เถอะ ตอนนี้ถึงแม้เจ้าจะยังอ้วนอยู่บ้าง แต่คนงามก็คือคนงาม ต่อให้อ้วนสักหน่อยก็ยังงามเหมือนเดิมนั่นแหละเจ้าค่ะ”
เจียงอวิ๋นเสาจัดแต่งผมหน้ากระจก มองใบหน้าอ้วนขึ้นเล็กน้อยในกระจก ถอนหายใจกล่าวว่า “เนื้อส่วนนี้ไม่รู้ว่าจะลดลงได้เมื่อใด โชคดีที่ท่านพ่อท่านแม่เลื่อนงานเลี้ยงครบเดือนออกไปกว่าครึ่งเดือน ถ้าจัดงานเลี้ยงครบเดือนเมื่อครึ่งเดือนก่อน เจ้าคงได้เห็นข้าที่ตัวบวมทั้งตัวราวกับเจ้าอ้วนหนัก 150 ชั่งแล้ว—”
จางเยียนหรานหลุดหัวเราะ “มีที่ไหนกันเล่า พูดเกินไปขนาดนั้น? ก่อนเจ้าถึงกำหนดคลอดไม่กี่วัน ข้าก็ไม่ใช่ไม่เคยเห็นเจ้า แค่ท้วมขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ถึงขั้นหนัก 150 ชั่งขนาดนั้นสักหน่อยเจ้าค่ะ”