เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ท่านโหวเมิ่งกำลังจะจากไป พอได้ยินคำนี้ ฝีเท้าของเขาก็ชะงัก
เขาหันไปมองเมิ่งซิงเหอ
ทุกคนต่างมองไปที่เมิ่งซิงเหอ
เมิ่งซิงเหอเองทำหน้าจนปัญญา “ข้าไม่รู้ ตลอดปีนี้ข้าก็ย้อนคิดมากกว่าหนึ่งครั้ง ว่าเป็นเพราะข้าทำสิ่งใดหรือไม่ที่ทำให้มันตื่นขึ้น แต่ข้าก็จำไม่ได้จริง ๆ ว่าข้าได้ทำสิ่งใดที่ต่างไปจากสิบปีก่อน”
เจียงอวิ๋นเสาเดินวนรอบเมิ่งซิงเหอหนึ่งรอบ แล้วกล่าวว่า “ต้องมีแน่ เพียงแต่เจ้าละเลยเรื่องนั้นไป เหมือนกับข้าแต่ก่อน ข้าก็คิดไม่ออกมาตลอดว่าร่างกายข้ามีสิ่งใดที่ช่วยเจ้าปราบหนอนกู่ได้ ภายหลังเฉี่ยวเหนียงเตือนสติ ข้าถึงได้สะดุ้งรู้ขึ้นมา”
เมิ่งซิงเหอกำนิ้วนางให้แน่นขึ้น แล้วยิ้มกล่าวว่า “หากเป็นเพราะข้าละเลยจริง นั่นก็คือละเลยจริง ๆ อย่างว่าเถิด ปีที่ผ่านมาข้ายังคิดไม่ออก ตอนนี้ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะคิดออก”
เจียงอวิ๋นเสาคิดตามแล้วก็เห็นว่าจริง จึงไม่ซักถามต่อ
พอจับผู้บงการเบื้องหลังได้ ก็จะรู้ว่านี่คือกู่ชนิดใด และตื่นขึ้นเพราะเหตุใด
ท่านโหวเมิ่งเห็นบุตรชายยังคงคิดไม่ออก จึงส่ายหน้าหัวเราะ แล้วหันหลังเตรียมออกจากบ้านต่อ
เวลานี้เอง โม่เหม่ยเหนียงที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างเสิ่นฉางถิงมาตลอดก็เอ่ยขึ้น